Onlangs kwam er een vrouw van negentig jaar in mijn praktijk.
Een heldere, sterke vrouw die haar hele leven actief is geweest en weinig gezondheidsproblemen heeft gekend. Niet iemand die snel klaagt, eerder iemand die gewend is om door te gaan en zich aan te passen aan wat er nodig is.

Tot ongeveer vijf jaar geleden.

Door hartproblemen moest zij een zware operatie ondergaan.
Zo’n moment waarop alles ineens draait om overleven. De ingreep was noodzakelijk en medisch gezien is het goed gegaan. Haar hart functioneert naar omstandigheden goed en met behulp van medicatie wordt alles zo stabiel mogelijk gehouden.

Sinds die tijd gebruikt zij meerdere medicijnen.
Bloedverdunners, middelen voor het hartritme, medicatie voor de bloeddruk, plastabletten om vocht vast te houden, en nog een aantal andere middelen die nodig zijn om het hart te ondersteunen.

Bij mij kwam ze niet voor haar hart.

Ze kwam omdat ze gek werd van de jeuk.

Niet een beetje jeuk, maar een jeuk die haar leven verstoort.
Jeuk waardoor ze ’s nachts wakker ligt en haar man haar moet insmeren om even verlichting te krijgen.
Jeuk die overdag minder is, maar nooit weg.
Jeuk die haar moe maakt, onrustig, en langzaam haar energie opvreet.

Wanneer iemand met zo’n klacht komt, kijk ik nooit alleen naar de klacht zelf.
Ik wil weten wat er gebeurd is.
Welke veranderingen het lichaam heeft moeten opvangen.
Welke behandelingen er zijn geweest. Welke medicatie er voorgeschreven is.
Wanneer de klachten zijn begonnen.
En wat er in die periode in het systeem veranderd is.

Dan zie je vaak dat een klacht niet op zichzelf staat.

Bij deze vrouw begon het niet met jeuk.
Het begon met hartproblemen.
Daarna een operatie.
Daarna medicatie.
Daarna een lichaam dat zich opnieuw moest aanpassen.

Wanneer je haar indrukwekkende medicatielijst bekijkt, zie je dat meerdere van die middelen jeuk als mogelijke bijwerking hebben.
Bij hartproblemen is die medicatie vaak nodig en daar ligt binnen de reguliere geneeskunde terecht de prioriteit. Het hart moet stabiel blijven, en dat staat voorop.

Maar wat ik in de praktijk vaak zie, is dat klachten die daarna ontstaan als iets worden gezien waar iemand maar mee moet leren leven.

De operatie is gelukt.
Het hart functioneert.
De situatie is stabiel.

En wat daarna komt, wordt minder belangrijk gevonden.

Voor de patiënt zelf voelt dat anders.

Wie ’s nachts wakker ligt van de jeuk, ervaart die klacht niet als bijzaak.
Die ervaart die klacht als het probleem van dit moment.

Wanneer je verder kijkt, zie je vaak dat zo’n klacht niet alleen te maken heeft met één middel of één bijwerking, maar met hoe het hele lichaam reageert op alles wat er in korte tijd veranderd is.
Dat zie je vooral bij mensen die hun hele leven weinig medicatie hebben gebruikt en later ineens meerdere middelen krijgen.
Het lichaam was gewend om zelf te reguleren, en moet ineens overschakelen naar een situatie waarin er van buitenaf wordt bijgestuurd.
Dat vraagt aanpassing.

Bij sommige mensen verloopt dat zonder veel klachten.
Bij andere mensen zie je dat het systeem onrustig wordt en een manier zoekt om spanning kwijt te raken.
De huid is daarbij een plek waar het lichaam veel kan laten zien.

Jeuk kan een bijwerking zijn van medicatie.
Maar het kan ook een reactie zijn van het lichaam zelf, dat probeert om met die nieuwe belasting om te gaan.

In de homeopathie kijken we naar dat reactievermogen.
Hoe reageert iemand op een ingreep?
Hoe reageert iemand op medicatie?
Wat gebeurt er in het lichaam wanneer er in korte tijd veel verandert?
Het valt daarbij op dat mensen die lang medicatie gebruiken vaak minder duidelijke reacties laten zien, terwijl iemand die altijd gezond is geweest soms juist heftig kan reageren wanneer er ineens veel tegelijk nodig is.
Niet omdat het lichaam zwakker is, maar juist omdat het nog reageert.
Dat zijn geen theorieën, maar patronen die ik in de praktijk regelmatig zie.
En juist wanneer je zo kijkt, wordt duidelijk waarom een klacht zoals jeuk niet altijd alleen een bijwerking is, maar een signaal dat het lichaam moeite heeft om opnieuw in evenwicht te komen.

In mijn praktijk zie ik vaak dat een medische behandeling een probleem kan oplossen, terwijl het lichaam daarna toch uit balans blijft omdat het systeem als geheel niet is hersteld.

Daar ligt precies het gebied waar klassieke homeopathie iets kan betekenen.
Niet om medicatie te vervangen.
Niet om een operatie ongedaan te maken.
Maar om het lichaam te ondersteunen in het vinden van een nieuw evenwicht.

Deze vrouw van negentig was de wanhoop werkelijk nabij "van mij hoeft het zo niet meer".
En ik begrijp haar, mijn moeder zei het vroeger al "jeuk is erger dan pijn"

Ze kwam omdat ze weer wil kunnen slapen.
Omdat ze niet gek wil worden van de jeuk.
Omdat ze haar leven, zoals het nu is, zo goed mogelijk wil kunnen leven.

Dat is een heel begrijpelijke wens.

Gezondheid gaat niet alleen over het oplossen van een ziekte.
Het gaat ook over hoe het lichaam daarna verder functioneert.

Of er rust is.
Of er balans is.
Of het systeem zich kan aanpassen aan wat er gebeurd is.

En juist wanneer je bereid bent om niet alleen naar de ziekte te kijken, maar naar de mens als geheel, blijken er soms nog mogelijkheden te zijn waar niemand meer naar kijkt.

Dat is het gebied waar ik in mijn praktijk werk.

Wil je wat meer leren over homeopathie? Download mijn gratis e-book “EHBO Homeopathisch Bekeken” en laat je inspireren om verder te ontdekken.  Ontdek hier

Vind je het leuk en interessant wat je hier leest?
Schrijf je dan in en blijf op de hoogte van alle nieuwe informatie omtrent homeopathie en mijn praktijk.




0 Comments

Leave a Comment


Ontmoet Collette Janssens

 
Ik ben erkend Klassiek Homeopaat sinds 2005 en van daaruit heb ik vele aanvullingen gedaan op deze prachtige geneeswijze, allemaal met het doel om mensen te begeleiden op het pad van natuurlijke genezing maar stiekem natuurlijk ook mijn eigen pad te leren kennen en uit te bouwen, ik ervaar jezelf dan ook als een student van het leven.

Mijn aanvullingen

Naast mijn prachtige beroep ben ik de super trotse moeder van 4 prachtige kinderen waarvan drie meiden en een jongen. Met de oudste dochter (Delayla) is Stichting Lirio opgericht. Mijn volgende dochter (Charayza) heeft er in 2021 voor gezorgd dat ik de trotse Abuela ben geworden van mijn eerste kleinkind en mijn 2 jongste kinderen (Aaliyah en Santiago) zijn mijn bron van inspiratie en steun. De aanvulling van mijn twee lieve schoonzoons op ons gezin maakt mij een rijk en dankbaar mens





Contact