The Art of Living
The Art of Living is een door mij ontwikkelde, nu nog, offline cursus waarbij je elke week naar de praktijk komt om samen met mij 2 uur te werken aan dat waar jij tegenaan loopt. Dat waar jij al heel lang mee rondloopt, mogelijk al wat therapieën op hebt gehad maar nog altijd heeft het niet dat plekje wat jij het graag zou willen geven. 

Trauma heb je in alle vormen en er zijn ook vele theorieën over. De een zegt dat je er vanaf kunt komen als je er maar genoeg therapie en vooral de juiste therapie aan geeft. De ander zegt dat het niet meer weg zal gaan en je ermee zal moeten leren leven. Weer een ander zegt dat je trauma loos ter wereld komt en dat trauma daardoor dus aangeleerd is en dus af te leren is..................................................... afijn, en de waarheid is voor ieder weer anders.

Door mijn jarenlange ervaring met trauma op meerdere gebieden geloof ik dat je niet trauma loos ter wereld komt omdat je nou eenmaal uit een eitje en een zaadje bent ontstaan en het maar de vraag is welk cel geheugen er in het DNA is meegekomen vanuit (voor)ouderlijke lijn. 
Daarnaast denk ik dat geboren worden an sich al een traumatische gebeurtenis is vooral voor het kind die ondersteboven zichzelf door een zeer smalle buis naar buiten moet zien te worstelen. Tel daarbij op dat je in het begin niet kunt praten maar wel dingen duidelijk wil maken zoals dat je honger hebt, of bang bent of koud hebt of die scherpe getooste broodkorrel die, toen je op schoot bij mama zat en zij een tosti at, in je romper is gevallen. Of die poep in je luier die in je huid bijt of simpelweg dat je echt wel wil gaan slapen op het gewenste tijdstip maar je zo erg mama mist en zo graag nog even wil knuffelen maar hoe moet je dat nou duidelijk maken?

En terwijl je opgroeit komt het leven je allerlei dingen brengen waarvan je veel pijn kunt ervaren zoals gepest worden op school, de scheiding van je ouders, het overlijden van opa of nog erger je krijgt te maken met seksueel geweld of andere diep ingrijpende situaties.

Op school word je helaas niet geleerd hoe je om moet gaan met emoties en niet elke ouder is capabel genoeg om om te gaan met levenssituaties, niet voor zichzelf, laat staan voor een ander. Niet vanuit onwil maar vaak omdat ouders het zelf ook niet geleerd hebben van hun ouders.

Na een traumatisch inslagmoment gaat ons systeem daarop reageren met een overlevingsmechanisme en die is voor ieder anders. De een doet alsof het niet gebeurd is en wil er niet en nooit meer aan denken, laat staan praten, het is er gewoon niet. 
De ander huilt veel, voelt zich onbegrepen en alleen en zakt steeds verder weg in ellendige, depressieve gedachten.
Weer een ander gaat zich anders voor doen dan hij/zij is om maar ergens bij te horen en weer een ander wordt gevoelig voor een verslaving om maar niet meer te hoeven voelen zoals alcohol en/of drugs enz enz............................

De lijst aan menselijke reacties is legio maar de optelsom van al dit coping gedrag is dat er uiteindelijk een dag komt waarop je merkt dat je symptomen gaat ervaren, fysiek en/of non-fysiek. Je bent niet happy, je voelt dat er wat is en je weet dat je het leven lijdt in plaats van leidt en dat is de dag dat je de kans krijgt om onder ogen te zien wat er is gebeurd, hoe je daarmee om bent gegaan (bewust maar vaker onbewust) en of die keuze je nu gelukkig maakt en je zo verder wil.

Als die dag eenmaal is aangebroken begint er een proces van op zoek gaan naar antwoorden/hulp en die begint meestal met, na partner of wat vriendinnen gesproken te hebben die ook het antwoord niet hebben, met de huisarts. De huisarts is hier in principe niet voor opgeleid en verwijst door naar een psycholoog of in ernstigere gevallen een psychiater, wel of niet met medicatie.

Been there, done that, bought the t-shirt en daar begint een klein persoonlijk stukje. Na op mijn 12de een groepsverkrachting overleefd te hebben heb ik, na niet geloofd te worden door iemand die ik erg vertrouwde, besloten dat ik verder mijn mond zou houden tegen iedereen zelfs mijn ouders. Dit heeft mij geen goed gedaan maar wat weet je nou helemaal als 12 jarige? Mijn ouders bemerkte wel dat ik me ineens van college meisje (mijn moeders keus) naar gothic ging kleden maar het was tevens de periode dat ik van de lagere school naar de MAVO ging dus zij dachten dat het daarmee te maken had. 

Uiteindelijk een paar jaar later kwam er een moment dat ik naar huis liep in de regen en ik ineens tegen de muur aan werd gesmeten en die persoon tegen mij zei dat hij mij ging verkrachten. Op datzelfde moment flitste de vorige film door mijn hoofd en wist ik een ding heel zeker, NO WAY en heb vervolgens, al slaande met mijn paraplu heel Haarlem bij elkaar gekrijst. Niet dat er iemand hielp maar door mijn krijsen wist die jongen niet hoe snel hij weg moest rennen en doordat ik naar huis rende hoorde mijn ouders mij al van verre aankomen. Dat was het moment dat mijn ouders voor het eerst te horen kregen wat mij als 12 jarige overkomen was, 5 jaar na data.

Mijn ouders, zich ook geen raad wetende met mijn verhaal en niet opgevoed zijn met emoties, luisterden naar mijn verhaal, troostte mij zo goed als ze konden en mijn vader heeft vanuit frustratie nog een aantal avonden rond die plek rondgehangen van de tweede situatie. 
De tijd verstreek en na een aantal maanden trof mijn moeder mij een keer huilend aan en op haar vraag wat er was antwoordde ik dat ik alles zo moeilijk vond en zei de beruchte woorden uitsprak die ik nooit meer zal vergeten "god kind zit je daar nou nog mee, klap dat boek nou maar dicht en zet het weg in de boekenkast.......".
Ik verwijt haar niks, denk dat zij naar beste kunnen heeft geprobeerd mij te helpen maar wetende wie haar moeder was snap ik dat zij het simpelweg ook niet had geleerd.

Na die zomervakantie waarin de groepsverkrachting had plaatsgevonden begon ik als brugger op een redelijk kleine middelbare school in Haarlem maar mogelijk doordat ik erg op mijzelf was na het gebeuren een maand ervoor of mogelijk omdat ik er best goed uitzag merkte ik dat ik niet opgenomen werd in de groep.  Qua jongens geen gebrek en dus maakte een groepje jaloerse misselijke meiden mij het leven zuur en werd onder andere iedere brugger die binnenkwam verteld dat ik een hoer was. Daarnaast maakte ze mij op alle mogelijke manieren duidelijk dat ik er niet bij hoorde. Dat was een eenzame tijd waarbij ik gelukkig wel twee trouwe vriendinnen had en natuurlijk een heleboel 'echte vrienden van het mannelijk geslacht...

Eenmaal de 20 bereikt vond ik er allemaal niks meer aan en kon ik slecht overweg met mijn leven (hier begon dus mijn systeem op te spelen). Uit een tweetal therapieën scheen het zo te zijn dat ik als 2 - 3 jarige ook al misbruikt ben geweest maar daar heb ik geen herinnering aan, ik had ook al genoeg problemen met de verwerking van de groepsverkrachting, ik hoorde nergens bij, voelde me anders, was depressief en zag er geen gat meer in. 
Op een dag stond ik dan ook met mijn auto vooraan op de trein te wachten zodat ik gas kon geven, door de slagbomen heen om zo onder de trein te belanden. Dat moment zal ik nooit vergeten, op het moment dat de trein eraan kwam wilde mijn hele lichaam doen wat ik van tevoren bedacht had maar mijn linkervoet besloot dat het geen goed idee was en bleef stokstijf op de rem staan. Boos was ik, gefrustreerd, huilen, schreeuwen maar de Engelen besloten anders, dit was niet mijn pad. En dat was dus het moment dat ik bij de psychiater belandde. Niet mijn keus maar die van mijn partner en de huisarts. 

Ik moet zeggen die eerste psychiater was geweldig, hij leek op Einstein, blonde haren wild alle kanten op, een gele en een rode sok aan maar een man die wist waar hij het over had. Helaas vertrok hij na een poosje en kreeg ik, wat ik noem, een 'boekenpsychiater'. 
Geweldige boekenkennis maar zero levenservaring. Ik heb het een poosje aangekeken, zelfs nog een andere gehad maar ik begreep dat dit niet mijn manier van hulp was en vertrok. 
Ik besloot mijn eigen pad te gaan bewandelen en daarna kwam ik dan ook op de School voor Klassieke Homeopathie terecht (lees wie is Collette). Een opleiding van 6 jaar om Homeopaath te worden maar niet zonder tegelijkertijd een enorme dosis aan zelfontwikkeling te realiseren. Daar en alles wat ik daarna aan opleiding en zelfontwikkeling gedaan heb, boeken gelezen heb, zorgde er voor mij voor dat ik me realiseerde dat alleen IK mijzelf kon helpen. Het trauma zat in mij maar de heling ook alleen moest ik die gaan vinden. Tuurlijk is het fijn dat er mensen op je pad komen die elke keer een stukje aanvullen  of wijsheid delen maar je moet het echt zelf doen. 

Medicatie vind ik persoonlijk onderdrukkend en verslavend werken omdat het ervoor zorgt dat je niet meer hoeft te voelen en dat is, voor mij dan, geen ontwikkeling of groei. Misschien even voor een crisissituatie maar als ik dan cliënten in mijn praktijk ontvang die soms al 15 of 25 jaar aan de antidepressiva zitten dan vind ik dat geen goede ontwikkeling.

In 2017 kwam ik terecht op het Zielsmissie Event van Maartje Koper en het was daar dat ik ineens heel helder kreeg (Engelen?) wat mijn Zielsmissie was. 
"Ik wil mensen begeleiden met al mijn ervaring (het leven had nog meer voor mij in petto) en kennis naar een leven waarin je kiest om ondanks tegenslag, verdriet en pijn op te staan voor een leven van groei, waar uitdagingen worden gezien als kansen, littekens getransformeerd worden in kracht en de authentieke jij gekend wordt om een leven te creëren dat geluk en voldoening geeft. Een leven waarin jij leidt in plaats van lijdt".

Dat is waarom ik Homeopaath ben geworden, dat is waarom ik samen met mijn dochter Stichting Lirio heb opgericht en dat is waarom ik dit traject The Art of Living gecreëerd heb.

Collette Janssens
R.Hom./Registertherapeut BCZ